"Szukanie i znajdowanie partnera to loteria. Nie ma książąt na białym koniu, ale przy odrobienie szczęścia i rozsądku w patrzeniu można wybrać kogoś z kim warto iść przez życie. Droga Agnieszko...
Historia jakich wiele. Robisz coś na komputerze, odpowiadasz na e-mail od przyjaciela. W okienkuczatu pojawia się wiadomość od nieznajomego. Tak naprawdę nie masz ochoty rozmawiać pogrążona w pisaniu, bo to mail poruszający ważne kwestie, a nowy rozmówca na czacie to zwykle wymiana standardowych pytań i odpowiedzi.Myślisz sobie, że napiszesz kilka zdań. Nie potrwa to długo, bo rozmowa zapewne będzie zbyt płytka, aby ją kontynuować.Od słowa do słowa rozmowa zaczyna Cię wciągać, ale jeszcze nie zależy Ci na jej kontynuowaniu, więc podchodzisz do tego z dystansem, który sprawia Ci przyjemność i nadaje rozmowie lekkości. Jesteś tak swobodna, że rozmawiacie kilka godzin. Odkładasz pisanie maila na później. Następnego wieczoru znów rozmawiacie i następnego też. Po kilku dniach rozmowy nadal sprawiają przyjemność i dotyczą coraz głębszych spraw. Na początku on omija ten temat i unika odpowiedzi na powiązane pytania, ale w końcu decyduje się na szczerość i przyznaje, że ma żonę i dwunastoletniego syna. Jest żonaty, ale się rozwodzi. Żyją z żoną w zgodzie, ale małżeństwo już nie funkcjonuje, trzy lata temu postanowili, że rozwiodą się za porozumieniem stron. Czekają tylko, aż syn trochę podrośnie, żeby nie fundować mu stresu wynikającego ze zbyt wielu zmian w jego życiu i ochronić kruchą jeszcze psychikę dziecka.
Wszystko układa się świetnie. Rozumiesz, że on potrzebuje zajmować się swoją rodziną i dzieckiem. Chce być dobrym ojcem wiec jedzie do domu na każdy weekend i urlop. Mieszka 200 kilometrów od Ciebie, a w Twojej miejscowości pracuje, jest więc niejako w delegacji. Ty jesteś wyrozumiała i cierpliwa. Zapełniasz mu wieczory i pojedyncze dni wolne kiedy nie opłaca się jechać do domu. Jako dojrzała kobieta rozumiesz, że rodzina jest ważna i myślisz nawet, że jeśli oboje z żoną zdecydowaliby się zawalczyć o małżeństwo to byś to zrozumiała i zdobyła się na wspaniałomyślność usuwając się w cień.
Przychodzi w końcu dzień, w którym przestajecie tylko spędzać miło czas na kanapie i spacerach. On kuca przy kaloryferze i majsterkuje, odbiera telefon od żony. Rozmawia trzymając aparat między uchem i ramieniem, doradza jaki samochód powinna sobie kupić, wstaje ciągle w tej pozycji. Ból w dolnej partii kręgosłupa. Nasila się przy staniu i chodzeniu. Nie jest w stanie dojść do samochodu.Wzywasz karetkę. Spędzasz z nim noc w szpitalu. O 7 rano dzwoni żona, bo ciągle nie wie jaki samochód kupić. Odbiera, nie mówi jej, że to nie najlepszy moment, chyba nie chce jej martwić, doradza w sprawie samochodu.
Jakoś dajecie radę dociągnąć go do jego mieszkania. Po południu gotujesz mu obiad i robisz wszystko, żeby nie wstawał . Po obiedzie dzwoni żona z informacją, że kupiła samochód. Patrzysz jak on zapomina o bólu, wstaje po laptop, sprawdza jakie auto kupiła. Następnego dnia mówi, że nadal go boli, jednak wsiada w samochód i jedzie do domu zobaczyć nowy zakup.
Zaczynasz rozumieć, że on szuka u Ciebie tylko tego czego nie daje mu żona: ciepła, uwagi, czułości. Terapeutyzuje się. Ty jesteś terapeutą.Jak większość mężczyzn nie jest w stanie udźwignąć uczucia smutku, pocierpieć trochę, żeby podrosnąć, przemyśleć, oczyścić się i dopiero wtedy szukać nowej relacji. Chce uniknąć bólu i przejść z ramion jednej kobiety w ramiona innej. Znaleźć zapomnienie raczej niż zaakceptować nieprzyjemne uczucia i je przeżyć.
Wiedziałam, że angażuję się w relację z mężczyzną, który nie jest wolny. Nie wiedziałam, że wchodzę w związek z mężczyzną uzależnionym emocjonalnie i że oznacza to bycie osobą współuzależnioną i uczestniczenie w jego emocjach. Zastanawiam się też, czy to przypadkiem nie ja powinnam zmienić podejście. Skoro wiedziałam, że angażuję się w związek z mężczyzną, który ma rodzinę to może powinnam nauczyć się kontrolować swoje emocje. A może prościej byłoby nie angażować się w związek z takim mężczyzną?
